کد خبر:12368
پ
47
عکس حاج آقای حسنی با رهبر عزیز انقلاب

حالا بیا یک‌چیز بامزه برایت تعریف کنم

فکر می‌کنم سال ۹۴ بود که هیئت چرخشی الوارثین (شهدا و رزمندگان گردان #تخریب لشگر ۱۰ سیدالشهداء) منزل پدر شهیدان حسنی بود و من برای اولین‌بار توفیق داشتم این پدر دوست‌داشتنی را از نزدیک ببینم؛ از نُقلی و قدیمی بودن منزلِ پدرِ سه شهید انقلاب‌اسلامی و موقعیت منزل در جنوب تهران که بگذریم، عکس کوچکی […]

فکر می‌کنم سال ۹۴ بود که هیئت چرخشی الوارثین (شهدا و رزمندگان گردان #تخریب لشگر ۱۰ سیدالشهداء) منزل پدر شهیدان حسنی بود و من برای اولین‌بار توفیق داشتم این پدر دوست‌داشتنی را از نزدیک ببینم؛
از نُقلی و قدیمی بودن منزلِ پدرِ سه شهید انقلاب‌اسلامی و موقعیت منزل در جنوب تهران که بگذریم، عکس کوچکی (فکر کنم به اندازه 13 در 18 سانت!) روی طاقچه من را متحیر کرد! عکس حاج آقای حسنی با #رهبر_عزیز_انقلاب بود. از حاج آقا پرسیدم: پدرجان رهبر آمده بودند منزل شما؟! گفتند: بله، دو مرتبه هم آمدند. حالا بیا یک‌چیز بامزه برایت تعریف کنم:

🔹🔷 سری دوم که حاج آقا (رهبر انقلاب) تشریف آوردند منزل ما، ما منزل پسرم بودیم (این‌طوری یادم هست) و یا این‌که در این منزل نبودیم. حاج آقا یادشان بود که نوبت قبلی این‌جا نیامده بودند و خانه‌ی ما عوض شده است. از من سؤال کردند: ما نوبت قبل در خانه دیگری مزاحم شما شده بودیم؟! گفتم: بله… . ببین رهبر این مملکت چقدر حواسش جَمعِ ماشاالله!!!🔷🔹

۱۲ فرودین امسال، پدر شهیدان حسنی به پسران عزیزش ملحق شد؛ شادی روحش صلوات.

🍃🌱🌿
پی‌نوشت:
۱. همه‌ی ما این شعار را می دهیم که سرمان خیلی شلوغ است و وقت رسیدگی به همه کارهایمان را نداریم. نمی‌دانم کارها و مشغولیت‌های ما بیشتر است یا شخص اول مملکت؟!

۲. #رهبر_عزیز_انقلاب با این همه مسئولیت و وظایف سنگین، خود را متعهد می‌دانند که به خانواده‌های شهدا سر بزنند و از نزدیک جویای حال آنان شوند؛ ما آخرین بار به کدام خانواده شهید سر زده‌ایم؟!

۳. و برای همه‌ی آن‌هایی که پیِ عروج‌اند و وصال به حق: زنده نگه‌ داشتن یادِ شهدا، کم‌تر از شهادت نیست‌. سر زدن به خانواده های شهدا از مصادیق زنده نگه داشتن یاد آنهاست.

این یکی را شمرده‌تر بخوانید:
۴. شما را نمی‌دانم ولی بنده از جریانات سیاسی خودی و بی‌خودی این‌قدر یاد گرفته‌ام که اگر کوچک‌ترین عنایتی از سوی رهبر انقلاب به یک فرد یا گروه شده باشد، باید تا جای ممکن آن را صرف هزینه‌‌ها و اعتباریابی کاملاً شخصی کنم و تا جای ممکن برای خود، نان و خورشتی فراهم کنم؛ مثلاً همین عکس را به اندازه‌ای بزرگ و هنری چاپ و نشر می‌دادم که چشم همه‌ی اهالی محل و چه بسا تهران را خیره کند، نه این‌که در اندازه 13 در 18 سانت بر روی طاقچه قرار دهم!

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

کلید مقابل را فعال کنید